Ty gnojku! Nie wiesz, że nie można kupić domu za talony na jedzenie?
Nie Willard, jego tatuś ma pracę.
Pamiętasz, widzieliśmy go, jak zbierał ziemniaki na polu?
Zresztą może je tylko kradł na kolację.
Dość tego!
- Nienawidzę tych dzieciaków! - Już dobrze.
Dobra. Zajmijcie się swoimi sprawami.
To chyba moja wina.
Jeśli sam tracę kontrolę, jak mogę oczekiwać, że ty się powstrzymasz?
Intruz!
Wiem, na jaki dom stać twojego tatę.
Oczywiście na razie mieszka tam para drozdów.
Wsiądż do samochodu.
Chyba wiesz, że to oni mnie właśnie pobili.
Wiem, kim są, synku.
To dlaczego dałeś im watę kupioną dla mamy i Lidii?
Bo wyglądali, jakby dawno nikt im niczego nie dał.
O rany, robicie tu świetną robotę.
- Skąd to wszystko bierzecie? - Nie wiem.
Lidia przynosi.
Próbowałeś porozmawiać z tymi Lipnickimi?
Tato, to w obronie własnej!
Ty poszedłeś na wojnę, by walczyć z nieznajomymi!
To prawda! Bo chciałem pomóc ludziom.
Ale w rezultacie zabiłem więcej osób niż uratowałem.
Straciłem więcej przyjaciół, niż kiedykolwiek uda mi się znależć.
Straciłem godność, straciłem dom.
O mały włos nie straciłbym rodziny.
To nie twoja wina, tato.
Miałeś rację, decydując się iść na wojnę.
Chyba czas, bym skończył ci opowiadać o moich koszmarach.
- Tato! - Posłuchaj!
Zacząłem ci opowiadać,
o moim przyjacielu, Dodge'u.
Odbyliśmy razem szkolenie.
Przysięgliśmy, że będziemy sobie pomagać bez względu na wszystko.
"Słońce mojego życia
"Czekałem na ciebie"
Był wybuch.
Słyszałem go.
- Stephen! - To był Dodge. Wołał mnie.
Był ranny. Wszyscy byliśmy ranni.
Ty i ja, człowieku. Ty i ja.
Wynosimy się stąd następnym autobusem!
Trzymaj się!
Niosłem go. Przysięgam, niosłem go, dopóki mogłem.
Ty i ja, człowieku.
Dotarliśmy do helikoptera,
- kiedy wróg był tuż tuż. - Zostaw go! Tylko ty!
Wszyscy z kompanii zginęli, zostaliśmy tylko...
- ja i Dodge. - No już, szybko!
Byłem kompletnie przerażony.
Jest za ciężko. Możemy wziąć tylko jednego!
Nic mu się nie stanie!
Nie podniesiemy się z większym obciążeniem!
- Spróbujmy! - Nie! Wróg się zbliża, człowieku!
Musisz się zdecydować!
- Nie mogę go zostawić! - Ty wybieraj.
Albo jeden, albo żaden.
Nie mogę go zostawić.
Rozumiesz?
To nie my jesteśmy wrogami!
Dodge był ciężko ranny i nie wiedział, co się dzieje.
Ja tak się bałem, że mogą mnie zostawić, że...
położyłem mojego najlepszego przyjaciela, mówiąc mu, by odszedł z Bogiem.
Puścił moją rękę...
i zamknął oczy.
Wszedłem do tego helikoptera i odlecieliśmy.
Dwa dni póżniej...
mój kraj...
odznaczył mnie Purpurowym Sercem za rany...
i Brązową Gwiazdą za odwagę.
Dlaczego nie zmusiłeś ich, by go zabrali, tato?
Bo straciłem rozum.
Walka nas wykończyła, wszyscy oszaleliśmy.
I to właśnie z tym zmagam się...
przez wszystkie te lata.
Próbuję sobie wybaczyć, próbuję wybaczyć mojemu krajowi.
Nie mogę zabronić ci walczyć, Stu.
Ale jeśli chcesz wiedzieć, co myślę,
to myślę, że jedyną rzeczą, która daje ludziom...
spokój i szczęście jest miłość.
Myślę, że to z niej ludzie czerpią odwagę.
Z niej kraje czerpią swoją siłę.
I to poprzez nią objawia się Bóg.
Kiedy zabraknie miłości,
nie ma nic.
O nic na tym świecie nie warto się bić.
Spróbuję dogadać się z Lipnickimi, dobrze?
Wiem.
Wiem. Jesteś...
- Kocham cię. - Ja też cię kocham, tato.
Jesteś moim synem.
Dlaczego moje życie jest jak miska czereśni
Dzień dobry, dziewczynki i chłopcy.
Nazywam się...
panna Strapford.
Tego lata zapoznamy się...
z książeczką, którą uważam...
za najlepszą, jaka kiedykolwiek wyszła drukiem.
Zatytułowana jest:
Dlaczego moje życie jest jak miska czereśni.
Czy sam tytuł nie jest rozkoszny?
Przepraszam, kochanie.
Kiedy mówi nauczyciel, grzeczne dziewczynki i chłopcy...
trzymają buzie zamknięte i słuchają, zrozumiano?
Tak, proszę pani.
Dobrze,
kiedy skończymy omawiać tę książkę,
poświęcimy trochę czasu na pisanie naszych wspomnień.
Pokażecie mi w ten sposób,
dlaczego wasze życie...
jest jak miska czereśni.
Zaprowadżmy w tej klasie trochę porządku.
Chłopcze, ty jesteś wysoki.
Zamień się na miejsca z dziewczynką w sukience w kratę.
No już. Zabierz swoje rzeczy i usiądż z tyłu.
Ty, z aparatem słuchowym!
Może usiądziesz sobie tam z tyłu?
Podgłośnij sobie tylko to urządzenie.
A ty, kochanie, przejdż tutaj do przodu.
O Boże, z ciebie taka duża dziewczyna.
Na pewno będziesz dobrze widziała z tylnego rzędu.
A ty, malutka, nie usiadłabyś z tyłu ze swoją przyjaciółką?
O wiele lepiej, prawda?
- Musi kochać Czarnych. - Zamknij się!
Ciemnoskóra dziewczynko, prosiłam cię o ciszę.
Nic nie mówiłam.
Wyrażnie słyszałam, jak coś szepczesz.
Wstań i powiedz klasie,
co było aż tak ważnego, żeby mi przerwać.
Powiedziałam już. Nic nie mówiłam.
Mówiłaś.
I chcę usłyszeć, co to było.
Czekamy.
Już pani powiedziała.
Sądzę, że może mówić za siebie.
Dobrze. Powiem pani.
Powiedziałam: "Elvadino, o czym możesz napisać?
"Jesteś w szóstej klasie, twoje życie jest nic nie warte.
"Nie masz ojca.
"Możesz pójść tylko tam, gdzie cię nogi poniosą.
"Jedyne pieniądze, jakie kiedykolwiek miałaś,
"to było 20 dolarów, które dostałaś rok temu...
"na urodziny od wuja".
Ale tak naprawdę to nie był prezent urodzinowy.
Dał mi je, bo położyłam mu się na kolanach ze spuszczonymi...
majtkami i pozwoliłam się zbić.
A teraz pani przychodzi i sadza mnie w końcu klasy,
kiedy ja nawet dobrze nie widzę,
co znaczy, że pewnie znowu nie zdam.
Przeczytała pani w książce jakiegoś białego o "życiu jak miska czereśni",
a ja muszę wymyślać coś, co pasuje do tego powiedzonka.
Dobrze. Napiszę, jaka będę szczęśliwa,
kiedy znowu dostanę 20 dolarów na urodziny.
Nieważne, co wuj wymyśli w tym roku.
I napiszę, jak być może nowy narzeczony mojej mamy...
przestanie pić i zacznie mnie dobrze traktować.
Może zaadoptuje mnie i nie będziemy musiały żyć z zasiłku.
A na końcu na pewno napiszę:
"Życie z pewnością jest jak miska czereśni".
Ale mówiąc prawdę, panno Strapford,
myślę, że pani, ta książka i cała ta klasa...
to jedna kupa gówna!
Idż do gabinetu dyrektora.
Natychmiast.
Do diabła, nie słyszała pani, co ona powiedziała?
Przepraszam?
Powiedziała tylko prawdę.
Nie ma pani prawa wyrzucać jej z klasy albo zarzucać kłamstwo.
Moja mama mówi, że ludzie traktują żle innych tylko z powodu ignorancji.
Więc może pani pomogę.
Ona będzie siedziała na samym przedzie, skąd dobrze widzi.
Nie będzie jej pani nazywać "ciemnoskórą dziewczynką".
Nauczy się pani jej imienia.
Nie wiem jak pani, ale moi przyjaciele mają imiona.
A tak się składa, że ona jest moją najlepszą przyjaciółką.
Ma na imię Elvadina.
Moja córka wie, jaka jest różnica między okrucieństwem a wrażliwością.
Więc pisałam wspomnienia dla panny Strapford.
A lato mijało.
Tata dostał legitymację związkową i pracę...
w przepompowni wody w opuszczonej kopalni marmuru...
w sąsiednim hrabstwie.
To była dobra praca, bo trzeba było przepompować prawie 11 milionów litrów.
Słyszałem, że w tej części kopalni nie wydobywa się już...
od 20 lat.
Można się tu najeść strachu.
Ja to zrobię.
Co to jest?
Nie wiem.
Moe!
Pomocy!
Nie mogę się ruszyć.
Dobra, zaraz coś zrobię.
Nic mi nie jest?
Dobra, to może trochę boleć.
Nie, Stephen.
To nie ma sensu.
Idż stąd. Uciekaj, póki jeszcze możesz.
Wiesz, że nie mogę tego zrobić.
Jesteś mi winien trzy dolary za benzynę.
Muszę ci powiedzieć,
że nawet gdybym miał ci połamać nogę na kawałki,
wydostanę cię stąd.
Dzięki, od razu czuję się lepiej.
Za trzecim razem się uda.
Zaciśnij zęby...
i zaraz będziesz pływał.
Dobra. Nie wchodzić tu. Trzymajcie się z daleka.
- Odsunąć ich. - Nazywam się Lois Simmons.
Stephen Simmons to mój mąż. Nic mu nie jest?
Nie wiem. Mam taką nadzieję.
Odsunąć się!
Z drogi. Cofnąć się!
Moe!
- O Boże! Co się stało? - Stu?
Uratował mi życie.
Twój tata uratował mi życie.
Tato!
Chcę go zobaczyć.
Tato, co się stało?
- Odsuń się. Spieszymy się. - Wszystko dobrze?
- Stuart! - Odsuń się, synu.
Tato!
SZPITAL HRABSTWA KENDALL
Będzie żył?
Zdarzyło się, że pacjent przeżył przy podobnych obrażeniach,
ale to, co go trzyma przy życiu, nie ma nic wspólnego z medycyną.
Ma zmiażdżoną klatkę piersiową. Jedno z płuc nie pracuje.
ODDZIAŁ INTENSYWNEJ TERAPll
Nie można zatrzymać krwawienia. Serce też ucierpiało.
Tato.
Och, tato.
Powiedzieli, że powinien był umrzeć na miejscu.
Nie znali mojego taty. A on walczył.
Stu nigdy nie wspominał tego dnia.
Poszedł prosto na naszą budowę i rzucił się do pracy.
Przez cały dzień i póżno w noc...
pracował jak mrówka.
Zasnął chyba dopiero o świcie.
Wmiędzyczasie mały John D. Rockefeller gromadził swój majątek,
wyczekując momentu, kiedy będzie mógł go roztrwonić.
Mogę prosić torebkę?
I roztrwonił.
Arliss! Leo! Willard!
Chodżcie tu natychmiast, wałkonie!
Popatrzcie na niego, jeden z drugim!
Nie może się ruszyć, na miłość boską!
Co mu się stało?
Ty mi powiedz!
Nie wiem. Wpadł w śpiączkę polodową?
To twój brat, do cholery! Miałeś się nim opiekować!
Gdyby mama widziała, jak go traktujecie,
zeszłaby tu z nieba, żeby nas pozabijać!
Powinienem was wszystkich stłuc na miazgę,
za to, że pozwalacie mu tarzać się w tym brudzie!
Umyjcie go, zanim mrówki go gdzieś nie zaniosą!
Od dzisiaj, jeśli któryś opuści to podwórko bez niego,
wyląduje na noszach!
Wstawaj!
Uszy mi prawie urwał przez ciebie, ty idioto!
- Szkoda, że się w ogóle urodziłeś. - Skąd miałeś te lody?
Samolot zrzucił je z nieba.
Jeśli nie powiesz prawdy, wysmarujemy cię szminką...
i wszyscy będą myśleć, że masz wysypkę od pieluch, co?
- Nie! - Tak!
I ogolimy cię, żebyś wyglądał jak cycek wiedżmy.
- Nie będę wyglądał jak cycek wiedżmy. - Będziesz, jeśli nie powiesz.
Możesz mi obciąć wszystkie włosy, a ode mnie się dowiesz...
figę z makiem z pasternakiem.
"Słoneczko
"Wczoraj moje życie było pełne deszczu
"Słoneczko
"Uśmiechnąłeś się i już nie boli
"Ciemne dni odeszły
"teraz będzie słonecznie
"Słoneczko tak świeci
"Słoneczko prawdziwe
"Kocham cię"
O Boże!
Lipniccy idą!
- Wspaniale. Piękny dzień. - Co oni tu, do cholery, robią?
Powiedzieliście im o naszym forcie?
- Oczywiście, że nie! - A skąd!
Muszę iść do domu.
- Mama musi mnie uczesać. - Cześć, Lidio.
Stu?
Co?
Miałam zamiar ci powiedzieć.
O czym? Co zrobiłaś, Lidio?
Wspomniałam temu małemu, Billy'emu, że budujemy fort.
Jemu nie wolno opuszczać podwórza. Jak mogłaś z nim rozmawiać?
Te wszystkie rzeczy pochodzą z podwórka Lipnickich.
Nie.
- Nie! - Ostrzegałem cię, Stu!
Twoja siostra to chodząca rozgłośnia radiowa!
Ja rezygnuję.
Już tu prawie są. Co zrobimy?
- Zatrzymaj ich trochę. Muszę pomyśleć. - Simmons!
Simmons, radzę ci zejść!
Stu, wygląda na to, że powinieneś zejść!
Przyznaję. Nie powinnam była tam pójść.
Tak.
- Pokpiłam sprawę. - Tak.
No dobra, ale nie ma co tego rozdmuchiwać.
Co teraz?
Nie wiem. Nie zamierzam się z nimi bić.
- Stu! - Chyba nie chcesz im go oddać?
To nasz dom! Może jedyny, jaki będziemy mieli.
Nie powinniśmy o niego walczyć?
Nie pamiętasz ani słowa z tego, co uczył nas tata?
Jak się dowie, że się bijemy, będzie bardzo rozczarowany.
To nie jest odpowiedni moment.
Wziąłeś pod uwagę, że może się nigdy nie dowiedzieć?
Leży w szpitalu...
i oddycha tylko dzięki maszynie.
Ani słowa więcej!
Nie wolno ci tak mówić!
- On sobie poradzi! Jak zawsze! - W porządku, Stu. Przepraszam.
- Powiedz, czy choć raz sobie nie poradził? - Masz rację. Przepraszam.
Naprawdę tak nie myślę.
Wymyślimy jakiś inny sposób, to wszystko. Bez walki.
Chyba powinieneś tu wyjść i to szybko!
- Wyłażcie, gnojki! - Puść moje ucho!
Zamknij się, piegusie!
Stuarcie Simmonsie, to jest Arliss Lipnicki.
Billy mówi, że kradliście z naszego podwórza.
To nasze rzeczy. Wasz tata zabrał je z naszego starego domu.
Niektóre dziuple są lepiej zbudowane niż to.
Rozleci się, jak tylko zawieje trochę mocniejszy wiatr.
- Ale kłódka. Skąd ją masz? - To mojego taty.
Z wojny. Oddaj to.
Rewelacja.
Zabiorę sobie do zabawy.
No już. Oddawaj.
Tam jest nasz piecyk. Tyle ci powiem.
Deski i te zardzewiałe gwożdzie też są nasze.
To tylko kilka rzeczy. Możemy rozebrać i oddać wam.
Stu?
Włamywacze chcą nam oddać zmarnowane deski,
podrapane i poplamione psimi odchodami.
Obawiam się, że przejmiemy ten gówniany fort.
Nie musicie go przejmować. Możecie przychodzić do nas, kiedy chcecie.
- Tak! - Zamknij się, Billy, ty głupku.
Fajny fort!
Co oni ci, do diabła, zrobili?
To samo, co zrobimy tobie!
Masz pięć sekund, by zaproponować coś innego...
niż przejęcie przez nas fortu.
Cztery, trzy, dwie.
Założymy się.
Świetnie, Arliss! Zakład!
- O co? - O co chcesz.
Ale jeśli wygramy, fort jest nasz.
- A jeśli przegracie? - Będzie wasz.
Razem z kluczem i kłódką.
Dobra. Zobaczymy się w kamieniołomach.
Jeśli wygramy klucz, fort będzie nasz i będziemy wpuszczać kogo chcemy?
Tak właśnie będzie, Billy.
Gdybym to ja dostał klucz, zaprosiłbym wszystkich...
i zrobilibyśmy wielkie przyjęcie z ciasteczkami, herbatnikami,
lodami i biszkoptami.
Zamknij się Billy, ty zdarta płyto!
Dziękuję ci bardzo, właśnie umieram z głodu.
Boże!
Boję się.
Trzymaj się, dupku!
Trzymam się!
Teraz woda jest spokojna, ale jak się opróżnia, robi się nieprzyjemnie.
Jesteś pewien, że tam pływałeś?
Nie nabierasz mnie, prawda?
Mówiłem ci przecież.
Co to za hałas?
Chyba zbiornik się opróżnia.
Przestanie za jakiś czas.
Stu, dajmy sobie spokój.
Zbudujemy sobie inny fort.
Posłuchaj, to bardzo proste.
Ty i Leo płyniecie na drugą stronę.
Ten, który pierwszy wróci do drabinki, bierze wszystko.
Jeśli któraś strona się wycofa, przegrywa.
Zrozumieliście?
O Boże! Co to jest?
Tam się nie da przepłynąć.
Zobaczymy, nie?
- O co chodzi? - Nie pływałeś tam, prawda?
To tylko głodne kawałki, że tam płynąłeś.
Nie jest tak żle, jak wygląda.
- Simmons się nie boi. - Bo ma większego świra niż ty.
- Ty popłyń! - Dobra! Popłynę!
- Willard, chodż tu. - Nie mam zamiaru.
Chcecie się wycofać? Mają pomyśleć, że stchórzyliśmy?
Niech sobie myślą, co chcą. Ja tam nie idę.
- Ebb? - A ty się boisz, staruszku?
- Ula? - Nie ma mowy!
Gdzie jest Leo?
Gotowy? Do biegu...
Czekaj. Posłuchaj.
Dam ci ostatnią szansę, by się wycofać.
Powiedz, a wymyślimy inny zakład.
- Dla twojego dobra. - Wycofujesz się?
- Lidia, odliczaj. - Do biegu...
Wiesz, że to się nie uda.
- Gotowi. Start. - Masz świra?
Stu, dawaj!
Uda ci się, Stu!
Już jesteś w połowie!
Stu, dalej!
Trzymaj się z daleka od środka!
Dalej, Stu, płyń!
Stu! Proszę, płyń!
Dalej, uda ci się!
Płyń!
Płyń, Stu! Dalej!
Dalej, Stu!
Płyń, Stu!
Dawaj! Uda ci się.
No jeszcze!
Ten wariat przepłynął!
Ja go nauczyłem pływać.
Nabrałem cię.
Nie sądziłeś chyba, że naprawdę mamy płynąć. Kretyn.
Hej! Fort jest nasz!
Weżcie go sobie. Nigdy nam nie zależało na tej ruderze.
Mówiłam, że ci pomogę.
Oddaj kłódkę.
Sam ją sobie weż. Zobaczymy.
Stu, daj spokój. Zostaw klucz. Mamy fort.
Chodż, Billy. Ona ma rację.
Chodżmy stąd, zanim komuś się coś stanie.
Odstawiliśmy Billy'ego na ziemię...
i poszliśmy odwiedzić naszego tatę.
Stu twierdził, że wygląda lepiej.
Elvadina pomodliła się za niego.
Jestem tu, kochanie.
Poznajesz mnie?
Lois.
Stephen.
To ja.
Cześć, mamo!
Stuart!
Lidia. Chodżcie tutaj.
Coś się stało? Mamo?
Wasz tata umarł.
Nie.
- Nie. - Nic go nie bolało.
Serce po prostu przestało pracować.
On wyzdrowieje. Nie może umrzeć. Jest podłączony do maszyn.
- Odłączyli go. - To niech znowu podłączą!
Kochanie,
on umarł.
Nie mogą go podłączyć.
Tak mi przykro.
Dlaczego go odłączyli? Bo za drogo kosztowało?
Nie.
Rozumiesz, prawda?
Jedyne, co rozumiem, to że wszyscy go opuścili!
Ojciec nigdy by was nie zostawił, gdyby miał wybór.
Na pewno jest teraz w niebie i patrzy tu na nas.
Będzie się nami opiekował do końca życia.
Może będzie mu to lepiej szło, niż kiedy był żywy.
- Nie mów tak, Stu! - Dlaczego? Według ciebie był pasożytem.
Nigdy tak nie powiedziałam. Z tego co ja wiem, mógł być aniołem.
Może teraz na nas patrzy.
Może zginął na tej wojnie i Bóg przysłał go tylko w odwiedziny.
Po co? By dać nam nadzieję?
By mógł nam obiecać, że zostanie?
I będziemy mieli wielki dom z huśtawką, toaletką i drewnianym płotem.
A potem odejść? Znowu?
Co to za jakiś beznadziejny anioł?
Nie chciał odejść, kochanie.
Na pewno nie chciał. Myślę, że Bóg zabrał go do domu.
My jesteśmy jego domem, mamo!
Ten głupi Bóg mógł go zabrać póżniej.
Dlaczego?
Dlaczego Bóg wszystko zabiera, mamo?
I tak już zabrał nasz dom i nasze rzeczy.
Dlaczego musiał mi zabrać tatę?
Co ja takiego zrobiłem, żeby musiał zabrać mi tatę?
- Nic nie zrobiłeś. - Mógł zabrać kogoś innego.
Charlesa Mansona, albo jakichś staruszków, którzy żyją ponad sto lat.
Tata miał tylko 34 lata.
Potrzebowałem go bardziej niż ty, Boże!
Potrzebowałem go bardziej!
- Chodż tu. - Nie!
Trzymaj się.
Chcę, żeby wrócił, mamo.
Wszyscy tego chcemy.
Nie, Stu!
Zjawili się dziś po południu,
zanim zdążyliśmy przygotować amunicję.
Zniszczą połowę fajerwerków mojego brata.
Jak się czuje twój tata?
Umarł.
- Och, Stu. - Możemy coś dla ciebie zrobić?
Co, jeśli tato na nas patrzy?
Tato nie żyje.
A jeśli wie, co robimy?
Tato nie żyje, Lidio.
Tu są autentyki.
Bomby dymne.
Farba do maskowania się.
Mundury. Bierzcie, co chcecie.
Szybko, zamykaj.
Odgoń je!
To dla ciebie, frajerze.
Zostawicie moje drzewo w spokoju, a nikomu nic się nie stanie!
Jeśli wrócicie, wszystkie ustalenia przepadną!
Nie wracajcie!
- Tu jest jeden! Załatwimy go! - Uciekaj!
- Zmienić szyki! - Uciekajcie. To potraficie najlepiej.
Tchórzliwe skunksy!
O Boże!
Lidio, uciekaj stamtąd!
Chodż! Pomóż mi ratować nasz fort.
Och, nie.
Czekaj. Co robisz?
Muszę zgasić inny ogień.
Arliss, dlaczego to robisz?
Dlaczego nie możemy się podzielić?
Ostatni raz ci mówię, spadaj, głupku.
Ula Lipnicki!
Pokażę ci, za te wszystkie zęby, które mi wybiłaś!
Zostaw moją przyjaciółkę!
Wybiłaś mi ząb.
Znów mi wybiłaś przedni ząb, ty świnio.
Myśleliśmy, że jeśli raz damy im popalić,
poddadzą się i walka się skończy.
Ale tak nie było. Robiło się coraz gorzej.
Wpewnym momencie chyba wszyscy straciliśmy rozum.
Ty głupia łajzo!
Do widzenia, ślepa Genia.
Jeszcze cię dorwę, Ebb!
Tak ci skopię tyłek, że popamiętasz do końca życia!
Wojskowy identyfikator!
Ty i ja, człowieku.
O Boże.
Billy, Nie ruszaj się! Zostań, gdzie jesteś!
Zostaw ten klucz. I tak już nie ma fortu.
Nie ruszaj się.
Deski są przegniłe. Nie ruszaj się.
Trzymaj się, Billy. Idę po ciebie.
Billy! Czy to ty, głuptasie?
Tak!
Trzymaj się! Nie zrób nic głupiego.
- Przyszedłem po klucz. - Już dobrze.
- Mam cię. - Boję się!
Już dobrze. Puść się.
- Nie gniewaj się na mnie. - Daj rękę.
Pomocy!
Złap się czegoś! Poradzisz sobie!
Trzymaj się, Billy. Zbiornik zaraz się opróżni.
Utknął na drenie! Ściągnij go!
Złap go!
Szybko!
Zdejmij go z drenu!
Płyniemy do ciebie! Złap go!
Złap go!
Och, nie. On nie oddycha.
Dalej, Billy! Pomóż mi.
Oddychaj! Obudż się! Cholera, Billy, walcz!
Walcz! Posłuchaj! Mówię do ciebie.
No już!
Musisz żyć, Billy.
- Oddychaj! Boże, oddychaj, proszę! - Przestań, to go boli!
Nie ma sensu. On nie oddycha.
Nie słuchaj ich, Billy. Poradzimy sobie z tym, ty i ja.
Obudż się! Dalej, musisz żyć!
Musisz żyć!
- Musisz! - Nie rób mu krzywdy.
- Zostaw go. - Nie! Musimy mu pomóc.
No już, Billy, oddychaj!
Mój tato mówi, że człowiek może zrobić wszystko, co chce,
jeśli wierzy, że mu się uda.
Proszę, Boże, spraw, żeby oddychał!
Zabrałeś mojego tatę. Nie zabieraj Billy'ego. To tylko dziecko.
Musisz się obudzić. Musisz żyć!
Oddychaj!
Nie rezygnuj, Billy!
Czy ktoś mi pomoże?
- Ja. - Wiesz, co robisz?
Mam nadzieję.
Obudż się, Billy. Nikt nie będzie na ciebie krzyczał.
Byłeś wspaniały.
Jesteś prawdziwym bohaterem.
No już, Billy, obudż się!
Obudził się.
Widziałem anioła.
Prawdziwego.
Trzymał mnie za rękę.
I miałem żyć w jego królestwie.
Ale powiedział, że muszę wrócić, opiekować się tatą.
Wyglądał jak ty,
tylko był większy.
Chodż, Billy. Idziemy do domu.
To naszego taty.
Co myślisz?
Jeśli tato nas widzi,
może spokojnie odejść.
Widzi.
Od tamtego dnia...
Lipniccy nie pojawiali się przy kamieniołomach.
Nie widywaliśmy ich często,
poza Billym, który nas zaadoptował.
Chłopcy zaczęli odbudowywać fort, ale po paru dniach...
znudziło im się i przestali.
Teraz Stu i jego koledzy kręcą się ciągle pod kinem,
gdzie próbują podrywać dziewczyny.
Według mamy tata w końcu znalazł spokój...
i nie musi dłużej cierpieć.
Parę tygodni póżniej mieliśmy gościa.
W czym mogę pomóc?
Dobry wieczór pani. Nazywam się John Ray Wilkens.
- Pracuję dla domu aukcyjnego Clairville. - Rozumiem.
Jakieś sześć tygodnie temu pani mąż złożył ofertę...
na jeden z domów należących do banku.
Próbowaliśmy się dodzwonić, ale chyba nie działa telefon.
- Mieliśmy ostatnio kłopoty finansowe. - W każdym razie...
pani mąż zaoferował 432 dolary.
Dziękuję za zwrot czeku. Na pewno nam się przyda.
Nie zwracam pani czeku.
Bank przejął zbyt wiele domów za niespłacone kredyty...
i jeśli się ich nie pozbędzie,
sam zbankrutuje.
Bank przyjął ofertę pani męża.
Była to jedyna oferta.
Czy to oznacza, że Stephen kupił nam dom?
Tak, proszę pani.
To tylko szminka i puder, mamo.
Jasne!
Te wspomnienia są więc chyba o tym, skąd mamy nasz dom.
Ale też o tym, jak się uczyłam, o co warto walczyć.
Mój tato powiedział kiedyś o walce:
"Ja i ty jesteśmy stworzeni do lepszych rzeczy".
Teraz, kiedy mam ochotę uderzyć kogoś, kto mnie wkurzył,
słyszę, jak mi szepcze te słowa do ucha.
Mama mówi, że ludzkie życie jest jak tkanina.
Kolory i piękno wzoru...
zależą od ludzi, których znałaś...
i rzeczy, których się nauczyłaś.
Tego lata nauczyłam się,
że bez względu na to jak bardzo ludziom wydaje się, że rozumieją wojnę,
wojna nigdy nie zrozumie ludzi.
Jest jak wielka maszyna,
której nikt nie umie obsługiwać.
Kiedy wymknie się spod kontroli,
niszczy wszystko, o co wydawało ci się, że walczysz.
I inne dobre rzeczy, o których istnieniu zapomniałaś.
Nauczyłam się tego lata,
że mój brat miał rację.
Mój tato był najmądrzejszym człowiekiem, jakiego znałam.
I że bez względu na to, co ludzie mówią,
z Bożą pomocą, człowiek może zrobić wszystko.
Tylko popatrzcie!
Subtitles by SOFTITLER
Ripped by: SkyFury